|
Een rondje Lobethal
De eerste bocht na de start
Toen ik met Whiteford sprak beschreef hij een brug met een soort springheuvel, gevolgd door een knik als de eerste moeilijkheid in het circuit. Dit lange en zeer snelle gedeelte van het circuit, paralel lopend aan een spoorlijn en aan de Onkaparinga rivier, was bijna helemaal vol gas. Zes of zeven knikken en de menigte bij het hotel in Charleston vormden enige afleiding terwijl de toerentellers zo'n vijf en een halve kilometer tegen het rood aan stonden.
Door Charleston
Kayannie Corner
Dan duikt Kayannie Corner op, een scherpe bocht naar rechts die
normaal deel uitmaakt van een kruising. Daarna een afdaling de
rivier kruist om vervolgens weer omhoog naar de top van de heuvel
die de stad overziet. Hier word het interessant als de scherpe top
naar de Esses leid, bergafwaarts Esses was een grote
toeschouwerszone alwaar het publiek een fantastisch uitzicht had op
de baan. Na de laatste linkerbocht van de Esses kwam het rechte stuk
dat de stad inleide, hier "viel" de weg naar beneden waardoor zware
remacties aan de orde van de dag waren wanneer de T-splitsing met de
hoofdstraat werd bereikt.
Het ziet er
onschuldig uit, maar je kwam van de grond hier ...
Beneden lijkt de weg smaller te worden en rechtdoor te gaan ... Niet waar: Hier was een poort naar de Onkaparinga Woollen Molens, waar dekens werden gemaakt. De poort stond tijdens races open om als "escape route" te dienen.
Door Lobethal
Gumeracha Corner,waar de weg naar Gumeracha zich afsplitst. Dit is het begin van de bocht,
welke omhoog klimt bij het verlaten van de bebouwde kom.
Vervolgens klom het circuit verder, met een "dip" vlakbij het winkelcentrum om daarna rechtsaf te buigen en aan de "rollercoaster ride" te beginnen die de mannen van de jongens onderscheidde. Deze sectie verdient een adequate beschrijving, het is dit 3 Mijl lange gedeelte met zijn steile hellingen, blinde toppen en snelle bochten tussen de boerderijen door dat Lobethal tot een legende heeft gemaakt. De Charlston sectie was een test voor de motoren, de run naar de stad was een test voor de remmen en de handling, maar nergens anders in Australië werd de moed en stuurmanskunst van de rijder zo op de proef gesteld als in deze sectie.
Verder omhoog, voor ons ligt de glorieuze en opwindende "run" richting Mount Torrens
Ik verwonderde mij over de gemiddelde snelheden die op deze baan mogelijk waren, dus vroeg ik de GP winnaar van 1939 hoe ze dat konden doen. "Met al die bochten die zo kort na die blinde heuvels volgen" vroeg ik, "Je kunt niet een bocht insturen met je wielen van de grond, en je kwam hier toch los ...?" Uit zijn reactie bleek dat hier gecalculeerde risico's werden genomen. "We stuurden in vlak voor we loskwamen." Veertig jaar later kon hij zich nog steeds precies herinneren hoe hij dat deed. Ongelooflijk, deed hij dat werkelijk zo...?
Dat maakt het de serie compleet. Je hebt nu een ronde over Lobethal gemaakt... zie je dat groene bord? Daar zijn we onze ronde begonnen.
De foto's van een ronde over Lobethal zijn begin 2002 gemaakt door de Australische autosport journalist
Ray Bell. Veel van de informatie over dit circuit is afkomstig uit Ray's
archieven en van degenen
die hem hebben geholpen de wereld te laten zien wat een fantastisch circuit dit was.
©
Tekst: Ray Bell, vertaald door Herman Liesemeijer Foto's: Ray Bell |
