|
Lobethal
Door Ray Bell
Er is geen circuit in Australië dat Lobethal naar de kroon kan steken. Als we kijken naar de Australische circuits kunnen we Bathurst bovenaan de lijst plaatsen of Phillip Island of misschien Gnoo Blas. Maar Lobethal is een klasse apart.
De eerste keer dat ik deze naam zag was in een boek van Bill Tuckey. "Plaats van de Australische Grand Prix 1939 - 60.000 toeschouwers in de brandende zon" Dat was alles... omdat Bill er nooit was geweest. Tijdens de 12 uur race op Surfers Paradise in 1966 sprak ik met Doug Whiteford en vroeg hem wat volgens hem het beste circuit van Australië was. "Lobethal!" Zonder aarzelen!
Op 8 October 1972 reed ik met een Datsun 180B SSS over het oude stratencircuit van Lobethal, het was het begin van een obsessie. Ik had al het nodige gezien. Longford en de fabelachtige Grand Prix van 1965, Bathurst, zelfs Southport en het voormalige Victor Harbour konden niet tippen aan Lobethal. Ik zag het. Verrezen uit iemands droom in 1937, Lobethal in de heuvels van Oost Adelaide was het middelpunt van raceactiviteiten. Vandaag de dag is de schepper van deze droom vergeten. Was het niet die locale autohandelaar Claude Black? Of was het misschien een andere local die de mogelijkheden zag van een circuit in de regio?
In 1936 en 1937 waren er reeds heuvelklims in Lobethal maar dit parcours was aan de andere kant van de stad dan het circuit dat nog zou komen. Toen de plannen voor een race op tafel lagen werd een groep genaamd "Lobethal Carnivals" gevormd. Met de hulp van "Sporting Car Club of South Australia" en enkele mensen uit de motorracerij werd het allereerste afgesloten wegcircuit van Australië realiteit.
Klik op het kaartje voor een complete ronde over Lobethal
Realiteit. Dat is een woord dat je bij Lobethal in gedachte komt. De realiteit van 8,65 mijl aan wegen slingerend door het boerenland om samen te komen in deze mooie stad. De realiteit van een parcours zo enorm snel dat ze, meer dan waar dan ook in de Australische racegeschiedenis, degenen die stuurmanskunst en moed weten te combineren belonen.
Toen in 1938 de eerste races op Lobethal werden verreden waren het de K3 MG's die het tempo bepaalden. De trein bracht de bezoekers rechtsreeks naar de toeschouwerzones bij Kayannie Corner en de tribunes langs start/finish bij Mount Torrens.
Pure snelheid was waar ze voor kwamen. En de verwachting was dat de Alfa van de Engelsman Alan Sinclair ze dit zou geven. In plaats daarvan was het de K3 van Lyster Jackson die aanvankelijk het tempo bepaalde met een rondetijd van 6:56 om in de tweede sessie weggevaagd te worden door Colin Dunne’s K3 met een tijd van 6:36. Op de racedag gingen de tijden nog verder naar beneden toen Dunne een tijd reed van 6:02 en Reg Nutt de 6 minuten barriëre doorbrak met een gemiddelde snelheid van bijna 89 mijl per uur. De legende was begonnen.
Stel je vandaag de dag eens voor wat een impact deze race en de latere AGP race op Bathurst hadden op Alf Barrett en zijn Morris Special die een extra radiator had gemoneerd op de bijrijdersplaats om voor extra koeling te zorgen. Een jaar later was hij terug met een Alfa Monza (gekocht voor 950 Lire!), klaar om de strijd aan te binden met Kleinig in zijn legendarische Hudson en met de 2.9 Alfa van Jack Saywell. Vanwege het grotere aantal competatieve auto's zou dit de snelste vooroorlogse wegrace in Australië worden. Dit ondanks een tekort aan banden die geschikt waren voor de hoge snelheden.
Oh om hier geweest te zijn, neergestreken in de paddock neerkijkend op de Esses of bij Schuberts Farm zien hoe de snelste auto's los komen van de grond. In deze afdaling bereikten vele auto's een hogere topsnelheid dan ze op eigen kracht zouden kunnen halen. En dan het gedeelte door de bebouwde kom alwaar het geluid uit de uitlaten weerkaatste tussen de winkelcentra en Colin Dunne het trotoir gebruikte om één van de langzamere deelnemers voorbij te gaan!
Dit was het langste circuit ooit
gebruikt in Australië, en het vertoonde grote overeenkomsten met
Spa-Francorchamps. De zelfde lengte, dezelfde snelheden, hetzelfde
aantal langzame bochten, veel snelle bochten en weinig kaarsrechte
stukken.
Maar terwijl Spa-Francorchamps het strijdtoneel was van profesionele
teams die er een ronde reden voor hun kampioenschap was Lobethal een
uithoek die bezocht werd door amateur "gentlemen" racers die
deelnamen aan een sport die nog in zijn kinderschoenen stond. 60.000
toeschouwers zagen één groot racefestijn en terwijl de donkere
wolken van de tweede wereldoorlog zich opstapelden keerde men in
1940 weer terug naar Lobethal.
Lobethal slaapt nu en zal niet gewekt worden door een enkele bezoeker. Het is als een graf dat word bezocht door familie en enkel voortleefd in de herinnering van hen die deze plaats in hun hart hebben gesloten. Ieder jaar dat voorbij gaat is weer een jaar na het einde en als niemand het meer weet zal het in een eeuwige slaap vallen. De echo van het gebulder uit de uitlaten is spoedig verdwenen en het fantastische Lobethal blijft alleen achter in de heuvels van Adelaide. Lobethal, de afgunst van elke plaats waar ooit een raceauto heeft gereden, de droom van iedereen die hier ooit geweest is.
Discussieer over dit circuit op het forum.
De foto's van een ronde over Lobethal zijn begin 2002 gemaakt door de Australische autosport journalist
Ray Bell. Veel van de informatie over dit circuit is afkomstig uit Ray's
archieven en van degenen
die hem hebben geholpen de wereld te laten zien wat een fantastisch circuit dit was.
©
Tekst: Ray Bell, vertaald door Herman Liesemeijer Foto's: Ray Bell |
